เคล็ดลับสำหรับผู้พูดภาษา

ภาษาสเปนกับภาษาอังกฤษมีคำที่มาจากภาษาละตินร่วมกันหลายคำ ซึ่งช่วยเรื่องคำศัพท์ ปัญหาหลักมาจากคำที่หน้าตาคล้ายแต่ความหมายต่าง (false friends) การละประธาน และการเลือก tense ที่ใช้ต่างกันในภาษาอังกฤษ

ภาษาฝรั่งเศสกับภาษาอังกฤษมีคำร่วมกันมาก ซึ่งช่วยได้มาก ระวัง false friends การใช้ tense กับ "depuis" และเสียงบางเสียงที่ภาษาฝรั่งเศสไม่มี

ผู้พูดภาษาโปรตุเกสรู้คำภาษาอังกฤษหลายคำอยู่แล้ว ให้โฟกัสที่ false friends ประธาน คำบุพบท และนิสัยการออกเสียงบางอย่างที่พบบ่อย

ผู้พูดภาษาฮินดีหลายคนใช้ภาษาอังกฤษทุกวัน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก การสอบให้คะแนนภาษาอังกฤษมาตรฐาน จึงควรโฟกัสที่ articles ลำดับคำ และนิสัยบางอย่างที่พบบ่อยในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย

ภาษาเบงกาลีกับภาษาอังกฤษต่างกันในเรื่องลำดับคำ articles และคำสรรพนาม เสียงบางเสียงก็ยากสำหรับผู้พูดภาษาเบงกาลี ให้โฟกัสที่เรื่องเหล่านี้เพื่อความสำเร็จในการสอบ

ภาษาคุชราตกับภาษาอังกฤษต่างกันในเรื่องลำดับคำ articles และคำบุพบท เสียงบางเสียงก็ยากสำหรับผู้พูดภาษาคุชราต ให้โฟกัสที่เรื่องเหล่านี้เพื่อความสำเร็จในการสอบ

ภาษาปัญจาบกับภาษาอังกฤษต่างกันในเรื่องลำดับคำ articles และคำสรรพนาม เสียงบางเสียงก็ยากสำหรับผู้พูดภาษาปัญจาบ ให้โฟกัสที่เรื่องเหล่านี้เพื่อความสำเร็จในการสอบ

ภาษาเนปาลกับภาษาอังกฤษต่างกันในเรื่องลำดับคำ articles และคำสรรพนาม เสียงบางเสียงก็ยากสำหรับผู้พูดภาษาเนปาล ให้โฟกัสที่เรื่องเหล่านี้เพื่อความสำเร็จในการสอบ

ภาษาจีนกับภาษาอังกฤษทำงานต่างกันมาก ภาษาจีนไม่เปลี่ยนรูปคำตาม tense หรือจำนวน ดังนั้นต้องฝึกการลงท้ายกริยา articles และรูปพหูพจน์ในภาษาอังกฤษอย่างระมัดระวัง

ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นมักเป็นผู้เรียนที่ละเอียดและแม่นยำ ความต่างที่ใหญ่ที่สุดจากภาษาญี่ปุ่นคือ articles รูปพหูพจน์ ลำดับคำ และคำภาษาอังกฤษที่ยืมเข้าไปในภาษาญี่ปุ่นแล้วความหมายเปลี่ยนไป

ไวยากรณ์ภาษาเกาหลีกับภาษาอังกฤษต่างกันมาก ให้โฟกัสที่ลำดับคำ articles รูปพหูพจน์ เสียงพยัญชนะบางเสียง และคำ Konglish ที่ความหมายเปลี่ยนไปในภาษาอังกฤษ

ภาษาอินโดนีเซียใช้ตัวอักษรเดียวกับภาษาอังกฤษและมีคำยืมร่วมกันหลายคำ ความท้าทายหลักคือ tense ของกริยา articles รูปพหูพจน์ และกริยา "be"

ภาษาไทยไม่เปลี่ยนรูปกริยา ดังนั้นต้องใส่ใจเป็นพิเศษกับ tense รูปพหูพจน์ และการลงท้ายของกริยาในภาษาอังกฤษ เสียงพยัญชนะท้ายก็เป็นอีกเรื่องที่ท้าทายบ่อย

ภาษาเวียดนามไม่เปลี่ยนรูปคำ ดังนั้นต้องฝึก tense รูปพหูพจน์ และการลงท้ายคำในภาษาอังกฤษ ลำดับคำในวลีนามและเสียงพยัญชนะท้ายก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน

ผู้พูดภาษามาเลย์หลายคนได้ยินภาษาอังกฤษทุกวัน สำหรับการสอบ ให้โฟกัสที่ tense, articles และรูปพหูพจน์ในภาษาอังกฤษมาตรฐาน และหลีกเลี่ยงลักษณะของภาษาอังกฤษแบบมาเลเซียที่ไม่เป็นทางการ

ผู้พูดภาษาอาหรับมักมีความเข้าใจไวยากรณ์ที่ดี เรื่องหลักที่ต้องฝึกคือกริยา "be" articles เสียงสระและพยัญชนะบางเสียง และความยาวของประโยคภาษาอังกฤษ